قوله : فى ذلك : يعنى شش ماه . قوله : و يؤيّده : يعنى و مؤيّد تعدّى مىباشد . قوله : فانه يقتضى ثبوت القديم بالمدّة المذكورة مطلقا : ضمير در [ فانّه ] به تعليل راجعست و مراد از [ مطلقا ] مملوك و غير مملوك مىباشد . مؤلف گويد : شرح اينكه چطور تعليل مقتضى ثبوت قديم و تحقّق آن بمدّت مزبور است اينكه : در آيه شريفه 39 از سوره يس خداوند متعال مىفرمايد : و القمر قدّرناه منازل حتّى عاد كالعرجون القديم ، يعنى چنين مقدّر كرديم كه ماه در منازل بيست و هشتگانه سير كرده و هر شب در منزلى از منازل مزبور باشد و از آن نگذرد و قصور نيز ننمايد و تزايد و تناقص نورش در اين منازل بحسب قرب و بعد آن نسبت به كره آفتاب است پس در منزلى كه فاصله‌اش به آفتاب دور است اگر قرار داشت نورش فزون‌تر و درخشانتر بوده و چون به منزلى كه قريب به شمس باشد برسد بتدريج نورش كم و تحت الشّعاع آفتاب قرار مىگيرد و بدين ترتيب ضعيف مىشود تا آنكه برگردد در آخر ماه كه قريب به اجتماع است به صورت هيئت اوّل ماه يعنى هلال گردد همچون چوب خوشه خرماى كهنه و قديم از حيث باريكى و خميدگى . صاحب تفسير شريف لاهيجى در ذيل اين آيه شريفه روايت داود بن محمّد نهدى را كه نقل شد به اين شرح ذكر فرموده است : علىّ بن ابراهيم باسناد خود از داود بن محمد نهدى نقل كرده كه ابو